„Sušta dela zauvek lutaju kao uzvišeni poroci u poreklu svog imenovanja. Nikad završena, vešto odigravaju besmrtnost čina.”
Pomenuta lirska dogma najstrožeg sistema, filozofije i stila proisteklog iz lirskog pera Nihilej, zapravo je knjiga koja piše druge knjige. Iskovanost fanatizma reči (pre)ovekovečenog kao ontološki rez francuskog simbolizma u srpskoj i uopšte južnoslovenskoj književnosti, traži potvrdu povezanosti ničeanske strukture u
(de)komponovanju jezika. Vitgenštajnovu prvobitnu „zamišljenost” („Granice mog jezika jesu granice moga sveta”) sam potpis Nihileja prevladava kroz isti nezaobilazni svet, izjednačujući ga s potrebom koju jezik ima prema onima koji misle.
Knjiga zapravo zadržava snagu alhemije, destilisanja i pročišćenja jezičkog i kulturnog fundamenta kako bi tvorila novog čistaoca. Oslanjajući se na sinestetičku i hermetičnu međureč, dakle najteži književni korpus, apsolutno na izmaku današnjice, pesničku osobenost podvrgavam zakonu prevladavanja u jedinu višu vrednost mog stvaralaštva koje traje punih 16 godina (2026.), pa i dalje…
Naslov: NIHILEJ
Autor: Vukašin Miličić
Jezik: srpski
Pismo: latinica
Povez: tvrd
Dimenzije: 210 mm
Broj strana: 466
Godina izdanja: 2026.
Izdvač: Javna Biblioteka „Danilo Kiš“ Vrbas
